De teams die het meeste dragen, zijn vaak degenen die wij het laagst beoordelen op eigenaarschap.
Twee studenten die niets beslisten
Jaren geleden begeleidde ik twee studenten uit India. Ze kenden hun materie. Ik heb me geen moment zorgen gemaakt over hun kennis.
Maar ze wilden niets beslissen. Elke keuze kwam als vraag bij mij terug. Wat zou u willen dat we hier doen. Welke richting heeft uw voorkeur.
Het ging in de beoordeling
Het kwam in de schriftelijke beoordeling bij hun afstuderen terecht. Niet hard, maar wel duidelijk. Ze wachtten op richting in plaats van die te nemen. Ze slaagden, met een iets lager cijfer dan ze verdiend hadden.
Ik schreef een oordeel op over gedrag waarvan ik de oorzaak niet kende, en dat oordeel reisde met hen mee.
Ze vroegen niet wat ik wilde
Wat ik pas een jaar of twee later doorkreeg, sparrend met een manager uit India, was wat die vragen eigenlijk waren.
Hij legde uit hoe mensen hiermee opgroeien. Op school, op de universiteit, jarenlang, en dan nemen ze het mee het werk in en in hoe een manager hen leest.
Ze vroegen mij niet wat ik wilde. Ze vroegen wat veilig was. Ik was de persoon die hun scriptie beoordeelde. Een verkeerde keuze waar ik bij was, was geen leermoment, het was een verloren jaar.
Dus deden ze het enige verstandige. Ze leidden elk besluit langs de persoon die de pen vasthield.
En vervolgens trok die persoon er punten voor af.
Waarom dit zo makkelijk verkeerd wordt gelezen
Van buiten ziet afhankelijkheid uit veiligheidsoverwegingen er precies hetzelfde uit als afhankelijkheid uit onvermogen. Het gedrag is identiek. Alleen de reden verschilt, en die reden is onzichtbaar tenzij je ernaar vraagt.
Ik heb er niet naar gevraagd. Ik had een verklaring die paste bij wat ik zag, en die verklaring voelde als een observatie in plaats van een aanname.
De vergadering van vijf uur
Er is een tweede versie hiervan die ik zonder het te merken bij dezelfde groep deed. Ik zette onze calls om vijf uur 's middags. In mijn agenda is dat een gewoon tijdslot, niets om over na te denken. Aan hun kant liep het tegen middernacht.
Niemand zei er iets van. Ze kwamen elke keer, wakker en voorbereid.
Dat is het punt met een vergadering van vijf uur. Hij kost degene die hem plant helemaal niets, dus valt er niets op te merken.
Kosten die alleen aan één kant zichtbaar zijn
Dit is hetzelfde mechanisme als bij de beoordeling, maar dan in de tijd in plaats van in de besluitvorming. Iemand draagt iets wat aan de andere kant van de lijn niet te zien is, en precies daarom telt het niet mee.
Wat wij inspanning noemen is vaak gewoon de inspanning die aan onze kant zichtbaar was.
Waar wij eigenaarschap meten
De meeste bedrijven meten eigenaarschap op één plek. Het moment dat iemand in een vergadering een besluit neemt.
Ondertussen zijn er mensen die laat doorwerken zonder dat het gevraagd is, die een collega beschermen die het zwaar heeft, die in het weekend een klantprobleem oplossen en er maandag niets over zeggen.
De goedkope en de dure soort
Elke cultuur kent een goedkope soort eigenaarschap en een dure.
Waar het veilig is om je uit te spreken tegenover senioriteit, is hardop beslissen goedkoop. Opvolgen is dan het dure deel.
Waar de persoon die je zou tegenspreken ook je toekomst in handen heeft, is hardop beslissen het dure deel. Het werk stil dragen is dan goedkoop.
We bouwen onze scorekaarten rond de vorm die voor ons goedkoop is. Vervolgens noemen we het verschil een gebrek aan volwassenheid.
Dit is geen pleidooi voor een lagere lat
Organisaties hebben mensen nodig die een keuze durven benoemen en erachter gaan staan, en dat is aan te leren.
Maar je leert het sneller aan wanneer je begint met het benoemen van het eigenaarschap dat er al is. Het werk van Liz Wiseman (2010) over multipliers wijst naar hetzelfde. Leiders halen meer uit mensen wanneer ze zien wat die mensen al goed doen, in plaats van alleen de kloof te meten.
Waar je dan wel begint
Dus voordat je iemand op eigenaarschap beoordeelt, schrijf twee dingen op die diegene al draagt zonder dat iemand erom heeft gevraagd.
Werk dan uit wat het die persoon zou kosten, persoonlijk, om ook het besluit te dragen.
Zolang we dat getal niet kennen, beoordelen we mensen op moed en noemen we het competentie.
De check die leiders het meest verrast
Kijk naar wie er de afgelopen drie jaar in je organisatie is bevorderd en vraag wat die mensen gemeen hadden. Bijna altijd is het zichtbare besluitvaardigheid, zelden is het stil dragen.
Dat is op zichzelf niet verkeerd, maar het vertelt iedereen op elke locatie welke soort eigenaarschap meetelt. Dat promotiepatroon verklaart vaak meer gedrag dan welk cultuurmodel dan ook.